HUMBA #10

Στις 12 Σεπτεμβρίου η αρμόδια δικαστική επιτροπή για τις ευθύνες των γεγονότων στο Χίλσμπορο και τον τραγικό θάνατο 96 φίλων της Λίβερπουλ ανακοίνωσε το τελικό πόρισμα: Συνολικά η ευθύνη για το θάνατο των οπαδών της αγγλικής ομάδας ανήκει στην αστυνομία και τους υπεύθυνους του γηπέδου. Καμιά ευθύνη στους οπαδούς. Είκοσι τρία χρόνια μετά και επίσημα ανακοινώνεται η αλήθεια. Μια αλήθεια που πάσχιζαν να αποδείξουν οι οικογένειες των θυμάτων, οι συγγενείς και οι φίλοι τους από την πρώτη στιγμή που ακούστηκαν οι κατηγορίες εναντίον των οπαδών για την τραγωδία του Χιλσμπορο.

Το πόρισμα λέει πώς αν εκείνη τη μέρα η αστυνομία και η ασφάλεια του γηπέδου έκαναν σωστά τη δουλειά τους, δεν θα είχαμε θρηνήσει 96 νεκρούς. Το πόρισμα λέει πώς αν ακόμα και μερικά λεπτά αργότερα από τον φρικτό συνωστισμό αντιλαμβάνονταν έγκαιρα οι υπεύθυνοι του γηπέδου το τι συμβαίνει είναι πολύ πιθανό να είχαν σωθεί πολλοί από τους 96 φίλους της Λίβερπουλ. Αν έμπαιναν έγκαιρα τα ασθενοφόρα, αν η αστυνομία δεν κοιτούσε απλά τα γεγονότα σχηματίζοντας αλυσίδα στο κέντρο του γηπέδου θεωρώντας πώς στόχος των οπαδών ήταν να προσεγγίσουν το απέναντι πέταλο των αντιπάλων, αν, αν, αν… Η απόφαση, όπως θα διαβάσατε στις εφημερίδες και τις ιστοσελίδες τις επόμενες από την 12η Σεπτεμβρίου μέρες ανάγκασε τον πρωθυπουργό της Μεγάλης Βρετανίας να ζητήσει δημόσια συγνώμη από τις οικογένειες των θυμάτων αλλά και συνολικά στην βρετανική κοινωνία. Το ίδιο έκανε για ακόμα μια φορά η εφημερίδα SUN.

Για πολλούς που ασχολούνται με το ποδόσφαιρο και την εξέλιξή του, όχι μόνο το βρετανικό, αλλά στο σύνολό του, η τραγωδία του Χιλσμπορο αλλά και ο χειρισμός της τότε κυβέρνησης από την 15η Μαρτίου του 1989 και μετά, ήταν ημερομηνία και γεγονός σταθμός για το μέλλον του ποδοσφαίρου. Μαζί με την ελευθερία μετακίνησης παικτών από σύλλογο σε σύλλογο, την είσοδο των τηλεοπτικών δικαιωμάτων και του στοιχήματος στους αγώνες, ήταν αυτά τα γεγονότα και αποφάσεις που άλλαξαν την εικόνα του ποδοσφαίρου. Προσέξτε, εκτός των άλλων σημείων που ήταν αποφάσεις συνειδητές από την πλευρά των κάθε είδους υπευθύνων για το ποδόσφαιρο, ο χειρισμός της περίπτωσης του Χίλσμπορο βασίστηκε σε ένα μεγαλειώδες ψέμα. Και φυσικά πάνω στα πτώματα 96 οπαδών. Γιατί, η έκθεση του Taylor για την αλλαγή φιλοσοφίας του βρετανικού ποδοσφαίρου και πάνω από λα την αλλαγή της εικόνας των βρετανικών γηπέδων, βασίστηκε μεν στην απαίτηση μεγάλης μερίδας των οπαδών για βελτιώσεις στα γήπεδα όσον αφορά την ασφάλεια στις κερκίδες αλλά και στο γενικότερο σεβασμό προς τον οπαδό με τελική αφορμή το Χιλσμπορο, αλλά στηριζόμενος στο ασύστολο ως και κατασκευασμένο ψέμα της ευθύνης των οπαδών ουσιαστικά αποτέλεσε την αφετηρία για την καταστροφή της βρετανικής γηπεδικής κουλτούρας και της ατμόσφαιρας στα γήπεδα όπως την είχαμε γνωρίσει μέχρι αρχές του 1990. Ναι, οι κερκίδες ορθίων που σταδιακά αντικαταστάθηκαν με την υπογραφή των νέων μέτρων σε όλα τα γήπεδα είχε να κάνει με την ασφάλεια των οπαδών. Ακόμα και οι ίδιοι οπαδοί είχαν επισημάνει τους κινδύνους σε διάφορα άρθρα οπαδικών φανζίν που κυκλοφορούσαν τότε. Αλλά στην περίπτωση του Χίλσμπορο οι ευθύνες δεν ανήκαν στους οπαδούς. Ναι, υπήρχε θέμα με τα επεισόδια που προκαλούσαν οι οπαδοί στα γήπεδα τη δεκαετία του 1980 (πάντως τις περισσότερες φορές εκτός γηπέδου) αλλά στην περίπτωση του Χιλσμπορο δεν είχαμε επεισόδια μεταξύ οπαδών, ούτε μεταξύ οπαδών και αστυνομίας. Ναι, έχουν προηγηθεί τα τραγικά γεγονότα του Χευζελ, το τρομερό δυστύχημα στο Μπράντφορντ, αλλά στην περίπτωση του Χιλσμπορο η τραγωδία προήλθε από την ανικανότητα, την ανοργανωσιά και την αδιαφορία των αρχών. Τι θέλουμε να πούμε; Πώς η τότε κυβέρνηση έπαιξε πολιτικά πάνω στις 96 αδικοχαμένες ζωές των οπαδών της Λίβερπουλ. Πώς αν δεν το άφησε να γίνει για να υπάρχει πάτημα και κοινωνική απαίτηση να αλλάξουν τα γήπεδα και να διωχθούν από τις κερκίδες τα ταραχοποιά στοιχεία, σίγουρα χρησιμοποίησε το θάνατο τόσων ανθρώπων, αθώων όπως και όλοι οι άλλοι οπαδοί της Λίβερπουλ, για να περάσει ευκολότερα τα νέα

μέτρα που αναφέρονταν στην έκθεση του Taylor. Πως αν δεν δημιούργησε η Θάτσερ και το επιτελείο της την αφορμή, σίγουρα την χρησιμοποίησαν μια χαρά για να φτιάξουν το «προϊόν» του ποδοσφαίρου και την εικόνα του στο εσωτερικό αλλά και στο εξωτερικό.

Άρα εκτός από την αποκάλυψη της αλήθειας 23 χρόνια μετά, θα πρέπει αφενός να αποδοθεί δικαιοσύνη, να τιμωρηθούν δηλαδή όσοι πραγματικά ευθύνονται για το θάνατο τόσων ανθρώπων αλλά και από την άλλη να αναθεωρηθούν όλα εκείνα τα μέτρα που πάρθηκαν στη βάση πώς οι οπαδοί προξένησαν για ακόμα μια φορά επεισόδια με αποτέλεσμα την τραγική κατάληξη των συνοπαδών τους. Θα πρέπει να καθίσουν όλοι ξανά κάτω, με συμμετοχή και των ίδιων των οπαδών, και να ξαναδούν σημείο προς σημείο την περιβόητη έκθεση του κυρίου Taylor. Αυτό δεν σημαίνει πώς όλες οι αποφάσεις είναι λάθος, ενάντια στον οπαδό και κατά της αγνής, αυθεντικής γηπεδικής ατμόσφαιρας. Αλλά, τα τελευταία χρόνια για παράδειγμα που πολλές οργανώσεις και προτζεκτ οπαδών στο Νησί προσπαθούν να επαναφέρουν τις κερκίδες ορθίων στα βρετανικά γήπεδα, η απόφαση της 12ης Σεπτεμβρίου πρέπει να ληφθεί υπόψη. Έτσι δεν είναι; Όπως και όποια άλλη αλλαγή έχει βασιστεί στο ψέμα του Χιλσμπορο πρέπει να ξανατεθεί στο τραπέζι. Αυτό θα είναι η πραγματική δικαίωση και των οικογενειών, πέρα της τιμωρίας των υπεύθυνων αστυνομικών και υπευθύνων ασφαλείας του γηπέδου, αλλά και όλων των οπαδών στη Μεγάλη Βρετανία όπου μετά το 1989 και τα νέα μέτρα έμειναν απέξω από τα γήπεδα. Γιατί μια σειρά μέτρων μετά το 89 όπως τα ακριβά εισιτήρια, οι κάρτες μέλους, οι κάμερες, οι κάρτες φιλάθλου, οι απαγορεύσεις εισόδου στο γήπεδο και η γενικότερη στροφή προς ένα πιο εμπορευματοποιημένο ποδόσφαιρο, για ένα προϊόν με καλογυαλισμένο περιτύλιγμα, άλλαξαν το γήπεδο μια για πάντα… Και υπάρχουν πολλοί φίλοι του παλιού καλού βρετανικού ποδοσφαίρου αυτή τη στιγμή στην Αγγλία που προσπαθούν να επαναφέρουν τις παλιές καλές αξίες της βρετανικής γηπεδικής κουλτούρας. Με τα δεδομένα του σήμερα φυσικά και οπωσδήποτε με την κατάκτηση της αλήθειας για το Χιλσμπορο έστω και 23 ολόκληρα χρόνια μετά…

Επίσης

Έχουν (ακόμα) ψυχή οι ποδοσφαιριστές;

Γιουγκοσλαβικός αθλητισμός και εμφύλιος πόλεμος, μέρος δεύτερο: Η κόντρα των Σίνισα Μιχαήλοβιτς και Ιγκόρ Στίματς, η ποδοσφαιρική κουλτούρα του Κοσσυφοπεδίου, η περίπτωση του Ντράγκαν Στοικοβιτς, συνέντευξη με το οπαδικό γκρουπ RedArmy (Μόσταρ), Ερυθρός Αστέρας vs Παρτιζάν.

Φαν κουλτούρ made in Japan ή πώς μπορείς να κατανοήσεις την ιδιαίτερη ιαπωνική κουλτούρα μέσω του γηπέδου και της οπαδικής κουλτούρας των ultras της Γκάμπα Οσάκα. Γιουβάις Μαζχιντόβιτς

Αχτάεβ: ο Τσετσένος αυτονομιστής του μπάσκετ.

Ο μύθος του Σάλκερ Μαρκτ ή ήταν τελικά ο Χίτλερ οπαδός της Σάλκε;

Συνέντευξη με τον σκοτσέζο Στιβ Τζειμς, ο οποίος διαθέτει την πιο πλούσια συλλογή γηπεδικών φανζίν.

Ποδόσφαιρο ή πραγματικότητα;: Η διαχείριση των αναμνήσεων.

Justice pour Casti: η γαλλική οπαδική σκηνή στο πόδι.

Ιστορίες του μποξ: οι περιπτώσεις του Γερμανού Μαξ Σμέλινγκ και της Ινδής Μέρι Κομ. Groundhopping σε σκοτσέζικο έδαφος.

Καρέ – καρέ, ένα μυθιστόρημα για τα ποδοσφαιρικά παιδικά μας χρόνια

Ρατσισμός στα βρετανικά γήπεδα.

Εκδόσεις: 
Σελίδες: 
76
Συγγραφέας: 
Συλλογικό