HUMBA #12

Με αφορμή μια φωτογραφία…

Ο πολύ καλός μας φίλος, αναγνώστης και πρόσφατα συνεργάτης του περιοδικού, Μιχάλης, μας έστειλε πριν μερικές μέρες τη φωτογραφία που βλέπετε. Δεν είναι από κάποια γειτονιά της Αθήνας, ούτε από κάποια ελληνική επαρχιακή πόλη. Είναι από το Σαν Φραντσίσκο! Ναι, πολύ καλά διαβάσατε, το μπλε, στρογγυλοφάναρο αυτό παπί εντοπίστηκε από τον Μιχάλη σε κάποιον δρόμο στο κέντρο του Σαν Φραντσίσκο, όπου διαμένει τους τελευταίους μήνες, και φυσικά αποθανατίστηκε. Τώρα, πως βρέθηκε το συγκεκριμένο παπί στην άλλη άκρη του κόσμου και μάλιστα το συγκεκριμένο μοντέλο, δεν ξέρουμε. Προσπαθούμε να φανταστούμε τον οδηγό του, να κυκλοφορεί καβάλα στο παπί στους πολύβουους δρόμους του «ευρωπαϊκού» Σαν Φραντσίσκο, και χιλιάδες βλέμματα καρφωμένα πάνω του. Το σκεφτόμαστε και ένα ρίγος συγκίνησης μας διαπερνά.

Το παπί, το συγκεκριμένο παπί, αποτελεί σύμβολο μιας ολόκληρης δεκαετίας, περίπου μέσα 80 με μέσα 90, όπου ήταν στις δόξες του. Υπάρχουν πολλοί εκεί έξω σε αυτήν την πόλη, αλλά πολύ περισσότεροι στην επαρχία, που σίγουρα έχουν να διηγηθούν άπειρες ιστορίες που σχετίζονται με την πάπια. Και φυσικά πολλές από τις ιστορίες έχουν να κάνουν με το γήπεδο. Με το γήπεδο όπως το γνωρίσαμε στα τέλη του 80. Με το γήπεδο που καμιά σχέση δεν έχει με το σημερινή εικόνα του. Με την γηπεδική κουλτούρα εκείνης της περιόδου που απέχει παρασάγγας από το σημερινό μοντέλο. Μόνο από γνωστούς, φίλους και συνεργάτες του περιοδικού, μαζεύονται κάμποσες ιστορίες που σχετίζουν το παπί με το γήπεδο. Άλλος έχει ταξιδέψει εκατοντάδες χιλιόμετρα σε εθνική (στις παλιές εθνικές!) για να δει την ομάδα του σε εκτός έδρας παιχνίδι. Άλλος έχει καταπιεί χιλιόμετρα δικάβαλο για να δει live την ομάδα του. Άλλος, έχει βάψει το μαμίσιο παπί στα χρώματα της ομάδας του. Άλλος κρεμούσε πάντα το κασκόλ στο αριστερό χερούλι πηγαίνοντας στο γήπεδο, για να πάρει και αυτό λίγη από την αίγλη, πριν φορεθεί στο καρπό, στο λαιμό ή στο μπράτσο (έχουμε ένα κείμενο στις επόμενες σελίδες του περιοδικού για τους «τύπους» των κασκόλ). Άλλος έχει χρησιμοποιήσει το παπί σαν μίνι κρεβάτι για να ξαποστάσει ή να αράξει για να πιει μια μπίρα ακόμη πριν μπει στο γήπεδο. Ξέρετε, ανάποδα στο κάθισμα, χέρια σταυρωμένα πίσω από το κεφάλι και το τιμόνι για μαξιλάρι. Και ο κατάλογος είναι μακρύς. Σήμερα, πέρα από το γεγονός πως τα μηχανάκια είναι όμορφα και ντιζαινάτα, όχι μόνο τα παπιά, δεν έχουν ακριβώς την ίδια χρήση. Για πολλούς είναι μέσο «μάχης» ή μέσο για να πας στη «μάχη». Είναι εργαλείο, είναι μέρος από κάποιο σκηνικό πολέμου, που πολλές φορές θυσιάζεται, πολλές φορές καταστρέφεται και πολλές φορές εγκαταλείπεται στον «εχθρό». Δεν έχει την ίδια αξία που είχε παλιότερα. Μαζί με τη χρήση, τα μοντέλα, το «κόψιμο» και τα χρώματα, άλλαξαν και οι συμπεριφορές, οι κουλτούρες, οι κώδικες. Τώρα και οι αναβάτες είναι άγριοι, τρελαμένοι, τσιλιαρισμένοι, φορτωμένοι… Τώρα και το γήπεδο είναι αλλιώς. Το είπαμε και πριν. Έχουν αλλάξει πολλά και μέσα στον αγωνιστικό χώρο, στις σχέσεις παικτών – προπονητών, στα αποδυτήρια, στους ανθρώπους που διοικούν, στον τρόπο παιχνιδιού, στο ρόλο των παρατρεχάμενων, αλλά και στην κερκίδα. Δεν θα δεις μηχανάκια με κασκόλ στα χερούλια, παρά ελάχιστα, γιατί πολύ απλά το κασκόλ δεν είναι από τα οπαδικά γκατζετάκια που θα πάρει κάποιος μαζί του πριν φύγει από το σπίτι του για το γήπεδο. Δεν θα δεις μηχανάκια βαμμένα στα χρώματα της ομάδας ή με αυτοκόλλητα της ομάδας στα πλαστικά, γιατί παίζει να φάει κλωτσιές ο αναβάτης και το μηχανάκι. Και οι φαναρτζήδες βαράνε πλέον… Δεν θα δεις καν πολλούς να φοράνε τα χρώματα της ομάδας τους (για εμφανίσεις δεν το συζητάμε), παρά ελάχιστους γιατί η οπαδική μόδα έχει περάσει σε άλλα επίπεδα και οι «μάχες» που λέγαμε πριν επιβάλλουν ομοιομορφία . Αν ξεχωρίζεις, την έβαψες… Δεν θα δεις πολύ κόσμο στο γήπεδο και εκείνους τους χιλιάδες φιλάθλους, οπαδούς, γηπεδικούς, άρρωστους, πείτε τους όπως θέλετε, που από νωρίς ξεχύνονταν στους δρόμους και στα μαγαζιά γύρω από τα γήπεδα για να φάνε, να πιουν, να μπουν από νωρίς στο κλίμα και την ατμόσφαιρα του αγώνα και όχι να έρθουν δέκα λεπτά πριν την έναρξη και να φύγουν πέντε λεπτά πριν το τέλος του αγώνα για να μην μποτιλιαριστούν… Πολλά δεν θα δεις, πολλά δεν βλέπουμε πλέον από αυτά που μας έκαναν άρρωστους με το γήπεδο. Από αυτά που μας μετέδωσαν το μικρόβιο. Παρόλο αυτά το γήπεδο, το δικό μας γήπεδο θα είναι πάντα σαν ένα μπλε, στρογγυλοφάναρο παπί του 80. Αθάνατο, ρομαντικό και απλό… Και σίγουρα, όσα στραβά και διαφορετικά στοιχεία και αν έχει αποκτήσει το παιχνίδι, εμείς θα είμαστε πάντα εκεί, σε μια γωνιά της κερκίδας, προσπαθώντας όσο μπορούμε να πείσουμε τους γύρω μας να το δούνε αλλιώς…  Με μια γηπεδική κουλτούρα, σύμφωνα με τα σημερινά δεδομένα αλλά πάνω σε σωστές βάσεις και νοοτροπία.

Καλό καλοκαίρι φίλοι και φίλες. Καλές διακοπές όπου και αν πάτε. Μην ξεχάσετε να πάρετε μαζί σας μαγιό, πετσέτα και το HUMBA. Όπως μας είχε πει και κάποιος αναγνώστης είναι και μεγάλο το μέγεθος, κάνει και καλή σκιά…  Ραντεβού τον Σεπτέμβρη!                          

ένα παπί στο Σαν Φραντσίσκο

ένα παπί στο Σαν Φραντσίσκο

    

 
 
Εκδόσεις: 
Σελίδες: 
72
Συγγραφέας: 
Συλλογικό